دانش

یکی از غروبی که بسیاری از به اصطلاح نویسندگان فارسی زبان دارند این است که با آثار کهن پارسی وزیبایی های بی نظیر آن ناآشنا هستند.

این نا آشنایی سبب شده که وقتی شعری از شاعر نام داری نقل می کنند، چون از فهم ظرافت های آن عاجز اند، شعر را دست وپا شکسته نقل می کنند که حال آدم را بهم میزند.

شعری لز پیامبر زبان پارسی فردوسی بزرگ:

زدانش چو جان ترا مایه نیست به از خامشی هیچ پیرایه نیست

توانگر شد آنکس که خرسند گشت از او آز وتیماردربند گشت